|
Maanmeisje een droom?
Het is laat in de avond.
Stil zit ik voor het raam, op mijn knieën met mijn hoofd
tussen mijn handen gedrukt.
Te staren naar de pik zwarte plekken van het heelal wat
zo nu en dan wordt belicht door het prachtige maanlicht.
Keek ik hoger dan zag ik een ster, stralen van geluk,
die even in zicht was en daarna weer verdween in het
duistere niets.
Al dat gezoek naar iets wat ik niet wist te vinden leidde
me langzaam in een gedachte, waarvan ik nauwelijks kon
bedenken dat ze van mij konden zijn.
Ik zag mezelf op de zelfde plek zitten maar keek ik
omhoog…..
Dan waren de sterren veranderd in prachtige, diamanten
in zo veel kleuren dat ik even dacht dat ik droomde.
Rood geel groen en oranje, wat voor mij liefde hoop
vriendschap en kracht betekend.
En dan de maan, het leek wel een gouden kroon waar
al deze diamanten in konden rusten.
De kleurrijke stenen vormde een lange trap, en nodigde
mij uit om deze gebeurtenis van dichtbij te bewonderen.
Stond ik boven aan deze lange trap, zag ik de gouden
hoeken van de kroon wat gevormd werden door sterren
die er al duizend jaar niet waren, ergens ruste in het verre
niets heel ver van ons vandaan maar waar van de nu nog
in zicht was.
Voorzichtig angstig maar nieuwsgierig tegelijk zette ik mijn
eerste stap aan het beginpunt van deze kroon.
Liep ik verder, dan waren alle kleuren op mij gericht,
wat afkomstig was van de gouden vogeltjes die er rond
fladderde.
Het gezang daar van was zo mooi dat het me voor een
korte moment afsluiten van de rest om me heen.
Door al dat vliegen verloor het kleinste vogeltje een veer,
wat even in de lucht zweefde en dan lande perscis voor
mijn voeten.
Ik raapte het voorzichtig op en legde het op mijn
handpalm, streelde het heel voorzichtig met me
vingertoppen .
Het voelde zacht en liefdevol aan wat voor mij een teken
van vriendschap was maar te gelijkertijd ook een bewijs
dat ze bestaan.
Ik sluiten mijn ogen en zak mijn arm recht voor me uit.
Opeens voelde ik gekietel op mijn arm…oeww eng dacht ik,
ik durfde niet maar ik opende me ogen direct uit angst
Tot mijn verbazing zat 1 van de vogels op mijn arm mijn aan
te staren met grote glinsterende zwarte ogen.
Ik bedankte hem met een paar lieve zachte worden en
streelde een paar keer over het hoofdje, keek het nog even
aan en liet hem daarna vrij.
Stil keek ik even toe hoe ze ver langs de horizon verdwenen
en besloot zelf ook terug te gaan.
De volgende ochtend werd ik wakker op dezelfde plek,
namelijk voor het raam.
Ik begon te glimlachen en dacht dit was toch geen
droom he?
Toen ik me uitrekte om terug te keren in zithouding besefte
ik dat ik heel de nacht mijn rechter hand gesloten gehouden
had.
Opende ik hem zag ik het gouden veertje waar ik dit verhaal
mee schreef. |